که دل سخت گردان به مرگ پسر

که قارن رها یافت از وی به جان

بران درد پیچید و شد بدگمان

چنین گفت با ویسه نامور

که چون قارن کاوه جنگ آورد

پلنگ از شتابش درنگ آورد

ترا رفت باید ببسته کمر