تا به بینی روی ناز خود بمرآت نیاز

گوشه چشمی بسوی دردمندان کن بناز

آنکه از خود رفت از دیدار تو بازار رخت

باز می آید بخود چشمی کند گر باز باز

ناز کن هرچند بتوانی که عاشق میکشد