تا شود چشم نظر بازان بر آن رخساره باز

چشم مستت را بگو تا بنگرد از هر طرف

چون گذر آری بعمری بر اسیران نیاز

چون گذر آری بر اهل دل توقف کن دمی

بر درت خوار ایستاده از تو خواهم یکنظر

ای بصد تمکین نشسته بر سریر عز و ناز

آنکه رویت دیده یکباره دگر بنماش روی