مرا از درون هست مستی ندام

بداند کسی گو بدان هر که باش

چو نتوانی از حق نهفتن گنه

چه ترسی ز واعظ بترس از خداش

که دارم ز خود باده بی تلاش

می کهنه ام ار برون نو بنو

فزاید بدل دم بدم انتعاش