می کهنه ام ار برون نو بنو

چه ترسی ز واعظ بترس از خداش

مرا از درون هست مستی ندام

که دارم ز خود باده بی تلاش

فزاید بدل دم بدم انتعاش

ز می آنقدر خرقه ام پاک نیست

که پیر مغانش نگیرد بلاش