که خیز و از لب ما باده طهور بنوش

سحر رسید ز غیبم بکوش هوش سروش

از آن سروش شدم مست و بیخود افتادم

شراب تا چه کند چون سروش برد از هوش

گذاشتم تن و با پای جان روانه شدم