سوخت از من هرچه بود از اقتضای آب و گل

پرتو شمع رخت شد در وجودم مشتعل

بود ذرات دلم هر یک بفرمان کسی

مهرت آمد حاکم این مملکت شد مستقل

گفت از بهر نثار ما چه داری غیر جان