جان چه باشد با دل و دین تا که قربانت کنند

وی ز مویت مانده دل در ظلمت این آب و گل

ای فدایت هر که او راهست عز و اعتبار

وی برایت هر که هرجا میکشد خاری و دل

گر دو عالم را ببازم در رهت باشم خجل

در نعیم سایه مهر رخت آسوده بود

پیش از آن کارند جانها را بقید آب و گل