گریم ز فراق تو بر رهگذر مردم

رخسارت از آن من گلرا بنه بلبل

از طره مشگینت روز سیهی دارم

باشد که شبی بینم بر گردن خویشش غل

چندانکه همی بندند بر سیل سرشگم پل

از شعله آه من افتد بزمین آتش

و ز ناله زار من بیحد بفلک غلغل