طرز خرام قامتش یاد از قیامت می دهد

تا چشم او را دیده ام پیوسته بیمار است دل

گیسوش تا آشفته شد دود از سر من میرود

تا شد پریشان زلف او مشتاق زنار است دل

جان واله از بالای او بیخود ز رفتار است دل

بر دور شمع روی او پروانه دل بی شمار

در تار زلفش مو بمو گم گشته بسیار است دل