هر بار که شد دچار من بود گران

جنت نرسد بروضه خرم دل

در گریه دل کجا رسد زاری چشم

دریای دو دیده گم شود در نم دل

آن یار کجاست کو بود محرم دل

از بس که دلم راز نهان داشت بسوخت

کو اهل دلی که تا شود همدم دل