آن یار کجاست کو بود محرم دل

در گریه دل کجا رسد زاری چشم

دریای دو دیده گم شود در نم دل

هر بار که شد دچار من بود گران

از بس که دلم راز نهان داشت بسوخت

کو اهل دلی که تا شود همدم دل

این در سخن که ریزد از خامه فیض