از بس که دلم راز نهان داشت بسوخت

دریای دو دیده گم شود در نم دل

هر بار که شد دچار من بود گران

آن یار کجاست کو بود محرم دل

کو اهل دلی که تا شود همدم دل

این در سخن که ریزد از خامه فیض

آید همه از یم کف حاتم دل