دربان بآن رو کند از قحطی همدم

بسیار سخن بر سخن از سینه زند جوش

دل پر شود از قحط سخن گر نزنم دم

آید سخن از دل بزبان تا که برآید

نازم بدل و سینه دریا دل خود فیض

هر چند غم آید بودش جای دگر غم