که من از ذکر دهان فکر میانت مستم

نگهی جانب من گر فکنی ور نکنی

که من از غمزه خونریز نهانت مستم

گر ترا هست دهانی و میانی ور نیست

فیض هرگاه که از دوست سخن میگوئی

از می روح فزای سخنانت مستم