فیض را این که به بیگانه رساند دادم

گاه ویرانم و از خویش بود ویرانیم

گاه آباد و ز معماری تو آبادم

داد از تو بتو آرم که نباشد جایز

این جواب غزل حافظ خوش لهجه که گفت

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم