نرسی گر تو بفریاد دلم

که درین لطف نهانی زادم

لطف تو گر نبود با غم تو

قهر این غم بکند بنیادم

از فلک هم گذرد فریادم

بیستون غمت و تیشه صبر

که تو شیرینی و من فرهادم