بیاد دوست چون افتم ز چشمانم گهر ریزد

بیفکندم ز خود خود را رهش را پا ز سر کردم

چوجان آهنگ جانان کرد وصل دوست شد نزدیک

ز پا تا سر بصر گشتم سراسر تن نظر کردم

سرشگم را بدریای خیال او گهر کردم

ز جانم بر زبان گر چشمه حکمت شود جاری

از آن زاری مدد یابم که در وقت سحر کردم