قضا افکند هر گه سوی من تیر فراموشی

سرشگم را بدریای خیال او گهر کردم

ز جانم بر زبان گر چشمه حکمت شود جاری

از آن زاری مدد یابم که در وقت سحر کردم

بیادش تازه کردم جان خیالش را سپر کردم

بدستم خیری ار جاری شود زان منبع خیر است

ز من گر طاعتی آید نه پنداری هنر کردم