اگر بیوقت و بیجا فیض رازی گفت معذور است

ز من گر طاعتی آید نه پنداری هنر کردم

شراری از دمم تا کم نگردد از دم سردی

بهر جا زاهد خشکی که دیدم زو حذر کردم

هجوم غم چو جا را تنگ کرد از دل بدر کردم