بکمینگه وصالت همه انتظار بودم

همه عمر بر ره تو رخ خود بخاک سودم

بفغان گهی و گاهی بطرب ترانه کردم

که مگر تو رحم آری همه نغمه سرودم

بخیال من که هر دم بره تو میدهم جان