تا جان بلقای تو سپارم

من تاب فراق تو ندارم

نقش تو بسینه می نگارم

باشد روزی رخت به بینم

شد در رگ و ریشه تیر عشقت

از هم بگستت پود و تارم

از باده آن دو چشم مستت