ترا چه نیست چه در بند دست و پا باشم

اگر ندای تعال تو نشنود گوشم

بدوش حامل گوش چنین چرا باشم

چو پای من نرود در ره تو گو بشکن

خموش فیض که هر بد که بر سرم آید

بود سزای من و من سزای آن باشم