از آن خوشنود می باشم چو فیض از گفتهای خود

گهی گریم بحال خودگهی خندم خوشا حالم

چو حرف یار می گویم دهانم می شود شیرین

دهان چه پای تا سر آنزمان قندم خوشا حالم

که حرف اوست کان بر خویشتن بندم خوشا حالم