سر مست از مقراض لا سازم دو عالم از فنا

فرپاد لا علم لنا در عالم بالا نهم

ساقی بده تا تر کنم از می دماغ پخته

مشتی از این خامان خشک در بوته سودا نهم

و آنگاه نقد هر دو کون در مخزن الا نهم

آتش زنم در انس و جان شور افکنم در کن فکان

بیرون روم از آسمان بر سقف عالم پا نهم