چو فیض دشمن دیویم و دوستدار توایم

ز کردهای بد خویشتن بسی خجلیم

بپوش پرده عفوی که شرمسار توایم

اگر چه نامه سیاهیم از اطاعت تو

بگوش هوش شنیدم که هاتفی میگفت

غمین مباش که ما یار غمگسار توایم