افسرده بودی فیض تا با عیش بودت الفتی

یک نکته اغیار سوز از پیر عشق آموختیم

گر دین و دنیا باختیم در عشق و در سودای عشق

لیک از متاع درد و غم سرمایها اندوختیم

ای غم روانت شاد باد کز تو دلی افروختیم