پرتو حسن تو چون تافت برفتیم از هوش

هر که مهرش دل ما برد گرفتار شدیم

کبریای حرم حسن تو چون روی نمود

چار تکبیر زدیم از همه بیزار شدیم

چونکه هوش از سر ما رفت خبردار شدیم

در پس پرده پندار بسر می بردیم

خفته بودیم زهیهای تو بیدار شدیم