هر چه خواندیم و دگر بر سر تکرار شدیم

بار دانش که چهل سال کشیدیم بدوش

بیکی جرعه فکندیم و سبکبار شدیم

مصحف روی و حدیث لبت از یاد برد

شربت لعل لبت بود شفای دل ما

بعبث ما ز پی نسخه عطار شدیم

روز ما نیکتر از دی دی ما به ز پریر