سال و مه خوش که به از بار وز پیرار شدیم

شربت لعل لبت بود شفای دل ما

بعبث ما ز پی نسخه عطار شدیم

روز ما نیکتر از دی دی ما به ز پریر

هر چه دادند بما از دگری بهتر بود

تا سزاوار سراپرده اسرار شدیم

در دل و دیده ما نور تجلی افروخت