از پرتو خورشید تو چون صبح دمیدیم

از غیبب عدم رخت بهستی چو کشیدیم

چون چشم گشودیم بر آن چشمه خورشید

از شعشه اش چشم چو خفاش کشیدیم

پرسند گر از ما که چه دیدید در آنروز