قلم را فیض سوز این سخنها گریه می آرد

دوصد چشم دگر خواهم که بر زخم درون گریم

مرا از خویش غافل بودن اولی تر بود زیرا

نظر بر حال خود چون افکنم باید که خون گریم

زبان لوح هم گوید که از ما یسطرون گریم