با او پیوسته روبرویم

از نیک بجز نکو نیاید

چون او نیکوست من نکویم

چون پشت من اوست در همه حال

گاه از شادی غزل سرایم

گاهم از غم چو فیض مویم

آنرا که بود بکوی او خاک