بیکی عزم بیفکن ز خود آسایش کن

سر و تن را بزر و سیم چه می آرائی

دل و جانرا بکمال و هنر آرایش کن

بار دنیا که بصد رنج گرفتی بر دوش

نان گندم بجوین جامه نو ده بکهن

از قناعت بستان زیور و پیرایش کن

بس کن از حرف به و سیب و انار و انگور