فیض تا چند دهی پند و نگیری در گوش

لب به بند از سخن بیهده آسایش کن

ماتم روز پسین گیر به پیشین یکچند

خون دلرا بدو چشم آور و پالایش کن

بگذر از گفتن و در معرفت افزایش کن