خان مانی بهر بی سامان مکن

از غم خود جان ما را تازه دار

جز بغم دلهای ما شادان مکن

خان و مان ما غم تو بس بود

زاب دیده باغ دل سر سبزدار

چشمه این باغ را ویران مکن

باده عشقت زمستان وامگیر