هر غمی کز تو رسد این دل غمخواره من

جوی گردیده روان بود شرر گشت کنون

بدر و دشت زد آتش دل چو پاره من

شاد و خرم خورد از شهد و شکر شیرین تر

گر تو صد بار برانی ز در خود دلرا

باز سوی تو گراید دل خود کاره من

پارهای دل صد پاره بصد پاره شود