فرمان نمیبرد مژه اشکبار من

بس کن دلا ز شکوه ره شکر پیش گیر

با من هر آنچه کرد نکو کرد یار من

میخواستم ز خلق نهان درد خویش را

من چون کنم چو می نتواند نهفت راز

آینه ایست فیض دل بی غبار من