گوی دلم میتپد در خم چوگان او

هستی او از قدم هستی ما از عدم

باقی و پاینده او ما همه قربان او

تا برد و بازدش گیرد و اندازدش

حلقه بگوش ویم رفته ز هوش ویم

گوش مرا میسزد نغمه الحان او

میکشدم امر او جانب این گفتگو