خواهی ز رویش بر خوری وز لعل او شکر خوری

ور عاقلی خوش آیدت در بند نام و ننگ شو

کاری کز آن نگشود در بر همزن او را زودتر

گر عاقلی دیوانه شو دیوانه فرهنگ شو

موئی شو ای فیض از غمش در زلف او آونگ شو