ای رخت آفتاب نو هر طرفیش ماه نو

زاهد رو بکعبه را قبله صد و مرا یکیست

گرچه بهر دمی کنم روی بقبله گاه نو

رو بنما که بر سپهر کهنه شدند ماه و مهر

فیض بسینه تا بکی آه قدیم میکنی

هر نفس از درون بر آر ناله تازه آه نو