تو گذر کنی نگوئی تو کئی چرا نشسته

شب و روز در ره تو من مبتلا نشسته

ز تو کار بسته دارم دل و جان خسته دارم

بدر طبیب عشقم بامیدها نشسته

چه شود همین تو باشی ره مدعی نباشد