دریغ از من بنزد سید خود خوار افتاده

همه کس عافیت یابند از لطف حبیب خود

من از لطف حبیب خویشتن بیمار افتاده

بنزد سید خود بندگان را عزتی باشد

ز بس از جا سبک خیزد به تار موئی آویزد

دل هر جائیم از دیده خونبار افتاده

بفریاد دل زارم رس ای دلدار دلداران