روانم شود بی خودانه روانه

بدام تن افتاد تا مرغ جانم

دلش خون شد از حسرت آشیانه

چو از موطن اصلیم یاد آید

مجو فیض از بی نشانه نشانی

که نتوان نشان داد از بی نشانه