باز چون فصل بهار آید گوئی دی دی

معدن مهر و وفا ز آنکه ازو جور و جفا

حاش لله کی آید ز تو اینها کی کی

دردیم وعده وصلت ببهار اندازی

زخم بر من زنی و دست من آلوده کنی

تا چه گویند که زد زخم بگوئی وی وی

بس که با ناله و زاری دل من خو کرده است