گفت ای نشانه تیر بلا را چگونه ای

جمعی بساحل از کشش ما در اضطراب

ای غرق بحر عاطفت ما چگونه ای

بازم ز خویش راند و بکنج غمم نشاند

در چاه بابلم موی خود ببست

گفت ای اسیر زلف چلیپا چگونه ای

ای خانه زاد عشرت و پرورده ای طرب