هرکسی پشت و پناه عالمی شد تا ز لطف

چون ندای «کن» بگوش انس و جان انداختی

سوی «او ادنی» روان گشتند مشتاقان وصل

تا خطاب «ارجعی» در ملک و جان انداختی

سایه خود بر سر این بیکسان انداختی

شد کنار همدمان دریای خون از اشگ فیض

قصه پر غصه اش تا در میان انداختی