از جام عشق کبریا سیراب کی گردیم ما

فریاد لاعلم لنا در عالم بالاستی

از باده روز الست گشتند جانها جمله مست

لیک از خمار آن شراب در سینها غمهاستی

زین باده جان عاشقان دایم در استسقاستی

ساقی بجامی تازه کن مغز دماغ پختگان

کاین زهد خام خشک مغز در آتش سوداستی