غزلی بخوان ز شعر ترم بود آنکه در سخنان فیض

فکنی ز خود غم بار خود سوی یار خود سفری کنی

بدهی مرا بوصل او نه صبوری ز جمال او

تو درین معامله ای دعا چه شود اگر اثری کنی

ز دهان خود نمکی زنی ز لباس خود شکری کنی