دل چه در باختی ای فیض ز جان هم بگذر

مو بمو فاش در آن زلف پریشان بینی

نیستی گیر و بمان طنطنه و هستی را

اولیا وار که تا دولت ایشان بینی

کز سر جان چه گذشتی همه جانان بینی